<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//IETF//DTD HTML//EN"> <html> <HEAD><title>Belartaj Konkursoj: La amnestipeto </title> <META http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=UTF-8"> </HEAD> <BODY BGCOLOR="#FFFFFF" TEXT="#000000" LINK="#0000bb" VLINK="#700090" ALINK="#aa00aa"> <table align="center" width="80%"> <tr><td> <p align="center"> <tr><td valign="top" align="left"><img src="../../lit/libro3.gif" border="0"></td> <td align="center" valign="top"> <a href="../../index.html"><img src="../../lit/unikoda.gif" align="center" border="0" width="103" height="28"></a><br> <font face="Arial"> <br> <a href="../index.html"> Reen al la Belartaj Konkursoj </a><p> </td> <td valign="top" align="right"><img src="../../lit/libro3.gif" border="0"></td></tr> </p> </table> <table align="center" width="80%"> <tr><td align="left"> <font face="Arial"> Verko premiita en la Belartaj Konkursoj <br> Honora mencio de prozo, 2012<p> <br> <font size="4"><strong> Lena Karpunina <p> <font size="5">La amnestipeto</font> </strong> <br> <br> <br> Kiel agrable estas sidi en la suno post preskam okmonata vintro!..e la barakoj  sub la fenestroj kaj apud la muroj  la neo jam degelis, kaj sur la estiintajn nigrajn tertapi]ojn elgrimpis el malsekaj barakoj la malliberuloj,restintaj en la dormzono. Plej parte tio estis bagnuloj, ne povantaj labori am liberigitaj de la laboro farede kuracisto, ankam ka]iantaj de la kontrolo mallaboremuloj kaj obstinaj laborrifuzuloj.<p> Subnutritaj kaj malgrasaj, vestitaj en la saman nigran prizonvesta5on, homoj sidis are sur la tradegelintaj tertapi]oj kaj similis unu la alian kiel formikoj.<p> Ni triope  mi, Sivokon kaj Sa]ka Dominin  sidis en la suno apud nia barako , mallamte parolis kaj, uante la vivdonacan varmon de la sunradioj, observis la aliajn barakojn,la gvatturon kun armitaj soldatoj,troviantan kvindek metrojnde ni, kaj la arbopintojn de la konifera arbaro, videblajn malantam la pikdrata barilo.<p> En iu momento ni rimarkis, ke tra la kontroldometo en la areon eniris homo, vestita en civila vesta5o. En nian areon neniam iu eniris en normala vesta5o, enirantoj estis ekskluzive militistoj, kio e ni, malliberuloj, iam tuj stre is la atenton. La civila vesta5o de tiu i homo aspektis ne nur tre bonkvalita, sed e  iel danda: la nigra drapa pelto kun ]affela kolumo,la leda apelo,ankam borderita per ]affelo kaj blankaj feltbotoj sur la piedoj  io- i aspektis nekutimelukse sur la fono de la soldataj peltoj kaj nigraj arestulaj jakoj. Li havis proksimume tridek-kvin is kvardek jarojn kaj aspektis dorlotite kaj agrable. Evidente iu gravulo.<p> Preterirante nin lam la centra vojeto inter la barakoj, tiu i homo subite haltis dek metrojn for de ni kaj perfingre vokis min al si. Tio okazis tiel neatendite, ke mi pensis, ke tio nur ]ajnis al mi.Sed rigardante al miaj amikoj, mi komprenis, ke ankam ili rimarkis la geston de la nekonatulo. Ni rigardis unu al la alia, nekomprenante kiun kaj kial li vokis. Tiam la viro nomis mian familian nomon kaj konfirmis:  Jes, vin, vin! <p> Mi rigidiis: de kie li konas mian familian nomon? En la malliberejo ne estis kutime nomi unu la alian per la familia nomo, por ke la gardistoj ne povu identigi la arestulojn. E  tiujgardistoj, kiuj devis ilin koni,ne konis ilin.Kaj i tie iu nekonata persono iel eksciis mian nomon& Tuj trafulmis min la penso: malaperi, ka]ii malantam la barako kaj ne parolikun tiu homo& Sed venkis la scivolemo: de kie li konas mian nomon?<p> Mi iris al li kaj salutis lin. Li demandis:  Kiu estas tiu, kiu sidas dekstre de vi e la barako? Mi silentis. Tiam li mem respondis:  u Sivokon? <p>  Mi ne scias, respondis mi, malgram tio, ke mi tre bone sciis, ke li montris al mia amiko Sivokon, scivolema kaj trankvila viro. Li demandis min:  Kiel longe vi ankoram restos i tie? <p>  Por kiu celo vi volas tion scii? respondis mi demande.<p>  Nur simple tiel, mi ]atus iomete paroli& Se vi ne volas diri, ne diru, mi iuokaze tion ekscios. <p>  Kiu vi estas? demandis mi.<p>  Mi estas la nova efo de la speciala sekcio&  <p>  Kaj kiel vi ekkonis min? Mian familian nomon? <p> Li respondis:  Lam la foto&  <p> Mi miregis: i tie en la bagno ni iuj estas samvizaaj, kaj nin ne nur lam la foto nin lam la vizao e  la propra patrino ne rekonus!Kaj tiu i ulo diras: lam la foto& Mi diras al li:<p>  Kiel tio povas esti  lam la foto? <p> Kaj li diras al mi:  Nu jen, rigardu: mi ja ekkonis vin& kaj vian familian nomon uste prononcis.Kaj parolas kun vi& Kaj ankam Sivokon mi ekkonis, malgram tio, ke li trovias en granda distanco de mi kaj sidas flanke. <p> Mi kompreneble ne kredis al li kaj denove demandis: <p>  Sed kiel oni povas ekkoni iun lam la foto, se temas pri nekonatulo? <p> Li respondas:<p>  Jen rigardu: i tie en la tendaro vi estas okcent personoj  tiuj, kies dokumentojn mi ricevis. Malgram, ke mi ankoram neniam vin iujn vidis  mi nur trarigardis viajn personajn dokumentojn en la speciala sekcio  mi povas lammemore nomi iujn el vi lam la nomo. <p> Mi ekrigardis lin pli atente: u li vere havas tiun fenomenan memorkapablon?Kaj kiel stranga li estas, tiu i nova efo de la speciala sekcio& Li eniris la teritorion de la malliberejo sen uniformo, tute simple, komencis interparolon kun malliberulo kaj rigardis sur ion sen timo, e  iel gaje, senene& Li neniel impresis kiel militisto kaj burokrato. <p> Kaj jen altrudis sin al mi stranga penso: tiu i nekutima efo de la speciala sekcio i tie en la tendara zono estas same enigma fenomeno kiel Sivokon, pri kiu li interesias. Kion li do volas de Sivokon? Intereso de efoj pri iu arestito kutime amguris nenion agrablan al tiu i lasta.<p> Sivokon aperis en nia malliberula tendaro subite. Ni sciis, ke li estas de ie en Ukrainio, sed kiu, kiel kaj kial, pelis lin en Vjatlag*, al la nordo  neniu sciis. Kontraste al la aliaj arestitoj li aspektis tre june, nepersekutite, nesubnutrite. Lihavis belan vizaon kun blanka, delikata hamto. Inter la arestitoj li ne estis novulo kaj kondutis konforme, adaptite: li estis senpretenda, sedtenis sin kun digno. Aldone ni sciis, ke tiu i juna, blankvizaa, lamaspekte nepersekutita homo  kuirias en tiu i gulag-sistemo jam pli ol dudek jarojn. Li estis vera filo de gulago kaj bone komprenis la irkamantajn lin cirkonstancojn.Li enmiksiis kunneniu en batalo am en disputo, li tenis sin sendepende kaj proprakape. Neniu provis lin provoki, komprenante, ke tiu i ulo povas sin defendi, kaj li mem des pli evitis konfliktojn.Li estis sobra, inteligenta kaj ordema. La tutan liberan tempon li sidis en la biblioteko. Lia klereco mirigis iujn, oni pensis: de kie li akiris la sciojn, se el la travivintaj tridek du jaroj dudek li pasigis en malliberejo? Li, lam la ao jam delonge viro, ne nur ne havis edzinon, li e  ne havis eblecon konatii kun knabino.<p> Kiun krimon li faris iam en siaj dekdu jaroj? Neniu sciis tion, kaj ]ajne ankam li mem tion jam delonge forgesis. Same, kiel iuj longtempaj malliberuloj, kiuj de la komenco is la fino de sia puntempo ne rememoris, pro kio oni ilin kondamnis. En tiu i %aoso, en tiu i iutaga embaraso de la malliberejaj tagoj, kiam foje matene oni ne sciis, u oni isvivos is la vespero, la homoj simple <br><p><p> *Vjatlag: malliberejo en la nordo de Rusio, e la rivero Vjatka<p> forgesadis siajn antamlongajn krimojn.<p> Kelkaj originaj nur al li apartenantaj stranga5oj draste distingis Sivokon de la aliaj malliberuloj. Ekzemple, li pasie okupiis pri telepatio. Por ni estis strange  kaj e  ridinde  konstante amdi de li pri konceptoj kaj nocioj de telepatio. Ie en antama tendaroli interkonsentis kun amiko, lam difinitaj tagoj kaj horoj ekfunkciigi telepatian kontakton. La amiko restis en tiu alia tendaro, kaj Sivokon estis translokita al ni. Sivokon asertis, ke telepatie ili damre interrilatas. Li ne estis fanatikulo, sed al la fenomeno telepatio li ja rilatis tre fanatike, kaj konstante, unufoje monate, kontaktis sian amikon. Ni insistis, ke tio estas nenio alia ol nura mistikismo, kaj provis konvinki lin, ke li ne plu okupiu pri tio. <p>  E  se dum viaj seancoj io okazas, kiel vi povas kontroli la rezultojn? ni ripetadis al li,  Vi havas longegan puntempon en unu malliberula sistemo kaj via amiko  en alia. Vi ja neniam plu renkontios& neniam povos kompari la rezultojn de viaj eksperimentoj! Do kiucele entute fari tion? Forlasu tiun i tutan blufon& ! TamenSivokon neniun amskultis kaj damre okupiis pri sia telepatio.<p> Sed la plej nekutima en lia historio estis tio, ke li sisteme, preskam iutage dum sia puntempo skribadis amnestipetojn. Tio estis la celo de lia iutaga agado, tio estis lia  malsano & En la malliberejaj cirkonstancoj tio ne estis facila: oni devis de ie akiri paperon, inkon kaj unu kaj duonan horon da tempo. Krome oni bezonis kondi ojn, tamgajn por koncentrita skribado.<p> La malsano de Sivokon estis lia kredo en humanismon: en humanismon de la sistemo, en humanismon de tiuj, kiuj legas liajn skriba5ojn& Li suferis, turmentiis kaj malsanis pro tio, ke li ne komprenis, kial li devas  jam la trian jardekon!  putri en malliberejo. Tion akcepti li ne povis,  tio estis tro maljusta  kaj Sivokon kredis en justecon, en homecon& Multaj el ni kredis jam en nenion, ar ni vidis: en la mondo regas %aoso, hazardo kaj & maljusteco! Sed Sivokon kredis en humanismon kaj skribis, skribis, skribis siajn petojn. <p> Arestuloj skribas leterojn& Pri amnestio& Hejmen& Kiajn petojn, asertojn, esperojn kaj seniluziiojn ili priskribas en siaj komunika5oj, en siaj triangulaj kovertoj!<p> La po]ta5ojn oni kolektis en la kultureduka fako, metis ilin en la dorsosakon kaj transdonis in al negardita po]tisto, ankam arestulo, por ke li iujn i larmojn, petojn, certigojn forportu al la centra po]tejo. De tie jam alia kuriero liveris tiun i alojon de homa malfeli o is al la fervojo, de kie la kovertoj disflugadu al siaj adresoj.<p> Sed okazis ankam aliel: la unua kuriero atingis la riveron, kiun li devis travadi, demetis de siaj ]ultroj la dorsosakon, plenan de arestulaj leteroj, 5etis tiun vivantan koresponda5on en la riveran torenton kaj trankvile ekku]is por dormi. Kaj la leteroj senprokraste dronis en la rapidflua akvo& Satdorminte,tiu psemdopo]tisto vespere revenis al la malliberejo por mani. Post kiam li vespermanis, li dormis, kaj sekvamatene denove kun dorsosako, plena de leteroj, iris lam la sama tajga pado al la sama rivero& <p> Sivokon sciis pri tio kaj tamen damrigis sian skribadon.Li tiom volis flari la liberecon!... Ekvidi in almenam per unu okulo, por unu momento eksenti, kia gi estas, tiu i neatingebla libereco!...<p> Jaroj pasis, kaj li skribis , skribis kaj skribis& Komence li skribis kun la espero je rapida amnestio kaj liberio, sed kun la jaroj li esis kredi je sia liberio, kaj skribis simple tiel, lam inercio de dudekjara kutimo. Same lam inercio li ser is kaj akiris de ie paperon, inkon kaj skribis siajn leterojn& Pasis jaroj, pasis jardekoj& <p> Jen kia interesa kaj originala homo estis tiu i Sivokon. Same nekutima kiel tiu i nova estro, kiu staris antam mi.<p> Finfine konvinkiinte, ke li de mi neniun informon ricevos, la efo de la speciala sekcio subite rapide aliris al Sa]ka kaj Sivokon, kiuj same sidis en la suno e la barako kaj observis nin. Li komencis paroli kun ili. Mi venis unu momenton post li kaj ankoram amdis la finon de lia frazo:  & vi ja skribis amnestipeton? Do oju, Sivokon! Oni vin amnestiis& oni vin liberigos&  <p> Sivokon sidis vizae al mi. Mi vidis, kiel je unu momento lia bela vizao ekflamis, rozkoloriis kaj kvazam heliis de interne& Por kelkaj sekundoj lia rigardo esprimis senfinan feli on kaj senfinan nekredemon& Kaj tuj li falis senkonscia sur la malvarman, antamnelonge ankoram nekovritan teron. Ni alsaltis al li:  Kio okazis?... <p> Sivokon estis morta. Lia koro ne eltenis.<p> <br><p><p> <br><p><p> <p> <br> <br> </td></tr> </table> <hr> <font face="Arial"> <center><a href="../index.html"> Reen al la Belartaj Konkursoj </a></center><p> </body> </html>