<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//IETF//DTD HTML//EN"> <html> <HEAD><title> Marionetoj; Kanto de telegrafistoj </title> <META http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=UTF-8"> </HEAD> <body bgcolor="#ffffe0" text="#8b0000"> <table border="0" width="100%"> <tr> <td width="33%" align="left"> <a href="http://www.esperanto.be/fel/mon/"><img src=http://www.esperanto.be/fel/gif/monato3.gif border="0" alt="Ligo al Monato"> </a> </td> <td width="33%" align="center"><a href="../unikodo.html"> <img src="../unikoda.gif" align="center" border="0" width="103" height="28"></a> </td> <td width="33%"> &nbsp; </td> </tr></table> <p align="center"><font size="5"><b> Oazoj kaj kompaso </b></font></p> <b>Carmel Mallia: <i>Marionetoj. </i>Eld. Bero, Berkeley, 1999. 62 paoj. ISBN 1-882251-28-8.</b> <p> <b>Josip Velebit: <i>Kanto de telegrafistoj. </i>Eld. Bero, Berkeley, 1996. 78 paoj. ISBN 1-882251-14-8.</b><p> Jen du poemlibretoj, fakte kajeroj modeste eldonitaj, kiel kutime e Bero. <i>Kanto de telegrafistoj</i>, de Velebit, aperas post la 85a jario de i kroata amtoro. En multaj el siaj poemoj li sekvas parnasecan metrikon, tamen ne plene regule, u pro neatento, u pro neobservo. Alifoje li poemas proze, kaj fakte mi sentas liajn prozajn erojn pli poeziaj ol la versaj, kie la rimoj kaj ritmoj ofte iom enas. Des pli kiam oni trafas platan am banalan enhavon, kiel en <i>Madrigalo</i> am <i>Nesendita letero</i>. Pluraj pecoj estas, nu, jes, en ordo  sed nenio nova sub la suno. Plej eksmodaj kaj ekstersezonaj mi trovas liajn verdstelismajn versojn, kiel en <i>Omae al junular-kongresoj</i>, kun jena fino: <p> Benita estu Majstro-sao, <br> Homama sent de lia koro! <p> Bonas ja aliaj, kiel la klasikeca <i>Hipo%ondrio</i>, sed, verdire, neniu el la pecoj de i kolekto impresas kiel ronde perfekta gemo am juvelo. Velebit prezentas tonon alterne splenan (antam morto palpeble proksima) kaj ironian, kiel montras i versoj el <i>La lasta deziro</i>:<p> ar stulta, mi neniam guton<br> da vino provis,  kapo dura, <br> kvazam vinspecoj iuj plenus<br> de l venen vipura. <p> Ankam e Mallia legeblas poemoj esperantismaj kun  aliro tro patosa kaj maltro originala kaj mema , lam la vortoj de Neves en la enkonduko. Preskam la lasta duono de la kolekto konsistas el akrostikoj, kiuj, same, apenam entenas atomon da poezio, krom eble en <i>Johano</i>, akceptebla se konsideri la cirkonstancojn. <p> Tamen <i>Marionetoj</i> proponas plurajn poemojn tre atentindajn, kiel la titoldona <i>Marionetoj</i> mem, <i>Nova Pentekosto</i> (eble iomete tro rimdependa) am <i>Cigna kanto</i>. Sufi as citi du versojn el i lasta por konstati la poetikajn ambiciojn de Mallia: <p> Junuloj lamas. La tempospac <br> etias. <p> Por verki poezion evidente ne sufi as kunmeti sintagmojn kiel  serpentesplora ,  polusoj dornopikaj ,  universo ventokirla am  noce nubi . Sed Mallia ne limigas sin al tio. Diras Ragnarsson enkonduke al sia poemaro <i>Esploroj</i>: ``Por mi poezio estas esploro; kaj maniero kapti disfluantan senton por in fiksi en spaco kaj tempo. Kaj Neves lastsomere en KEF, la helsinka festivalo:  Poezio estas animstato  . Perfektaj difinoj. Kiel Velebit, la maltano Mallia antamsentas la svagan ombron de morto, sed, krom retrorigardon, li prezentas samtempe ian vivan esperon, ofte en la formo am figuro de oazo. u tien kondukas lia propra esploro? Poezio estas animstato  kaj, por esploristo, ankam kompaso. <p> Jorge CAMACHO<p> <p>&nbsp;</p> <p>Reen al: <p><table><tr> <td><a href="../index.html">&#264;efpa&#285;o originala literaturo</a></td> </tr></table> <p>&nbsp;</p> </body> </html>